Autor

Tezer Ozlu

Tezer Ozlu (1943-1985) sa tri „različite“ knjige koje je objavila za života, postala je jedno od najautentičnijih pera koje je turska književnost izgubila u veoma ranoj dobi. Pohađala je Austrijsku žensku gimnaziju. Svoju prvu knjigu Eski Bahçe (1978) sastavila je od priča koje su objavljivane u časopisima nakon 1965. godine. Njen prvi roman Hladne noći detinjstva (1980) prikazuje kako se pojedinac, počevši od detinjstva, suočava sa životom koji ga obuzima – ponekad grubim i fizičkim, ponekad suptilnim i posrednim pritiscima – i kako proživljava ili mu se ne dozvoljava da proživi svoju različitost i neprilagođenost. Sve to obrađuje na izuzetno potresan i suptilan način, „osećajući to na sopstvenoj koži“.

Drugi roman je napisala 1982. godine. U knjizi koja je izvorno pisana na nemačkom jeziku i nosi naslov Auf den Spuren eines Selbstmords autorka nastavlja potragu za smislom života, prateći tragove i tematske niti trojice pisaca kojima se divila: Zvevoa, Kafke i Pavezea. Ovo delo je osvojilo Marburšku književnu nagradu. Kasnije je knjiga, u izvesnom smislu, ponovo stvorena na turskom jeziku pod naslovom Yaşamın Ucuna Yolculuk (1984), u prevodu i obradi same autorke.

Nakon smrti Tezer Ozlu, njena prva zbirka priča, zajedno sa kasnije napisanim pričama, objavljena je pod naslovom Eski Bahçe - Eski Sevgi (1987). Neki dnevnički i pripovedni fragmenti sabrani su u maloj knjižici pod nazivom Kalanlar (1990), a njen scenario Zaman Dışı Yaşam objavljen je 1998. godine. Nakon Pisma Lejli Erbil (1995), pisma koja je pisala Feritu Edguu objavljena su pod naslovom Her Şeyin Sonundayım (2010). Roman Hladne noći detinjstva preveden je na francuski 2011. godine, a na italijanski 2015.

Knjige ovog autora

HLADNE-NOĆI-DETINJSTVA_K1

HLADNE-NOĆI-DETINJSTVA_DEO-za-sajt-1

Sale

Hladne noći detinjstva

610.00рсд

Knjiga Hladne noći detinjstva je autobiografski, psihološki roman Tezer Ozlu iz 1980. godine koji u fragmentima prikazuje njeno detinjstvo, mladost i prve godine zrelog života, obeležene traumama, neskladnim porodičnim odnosima i iskustvima u psihijatrijskoj bolnici. Smatra se jednim od ključnih dela turske književnosti koja se bave temom usamljenosti i otuđenja. Kroz unutrašnje monologe i tok svesti poetskim narativom čitacu otvara intimni, skriveni svet pojedinca. Upravo zbog takvog stila u svom književnom opusu Ozlu je prozvana „melanholičnom princezom“ turske književnosti i svrstana među najznačajnije turske književnice druge polovine XX veka.

***

Autorka otvara univerzalna pitanja o slobodi, osećaju nepripadanja i potrazi za smislom, o teretu ženskog identiteta u društvu i borbi sa unutrašnjim konfliktima uz stalno prisustvo mentalne patnje. Oslanjajući se u pripovedanju izrazito lirskog prizvuka na stvarne događaje iz svog života, sećanja i lične refleksije, ona gradi most između autobiografije i fikcije.

Add to wishlist